Ocieplanie płaszczyznowe

Często przy planowaniu c.o. wspomina się o ochronie środowiska. Ponieważ układy chroniące środowisko funkcjonują na znacząco niższych temperaturach, wymienniki ciepełka powinny zajmować spore powierzchnie. Najpopularniejszym układem jest podgrzewane umiejscowione w podłodze. Składa się z systemu przewodów na wodę z materiału polipropylenu umiejscowionych pod posadzką lub w betonowej zaprawie. Niemalże nie powoduje ruchów kurzu, wobec powyższego jest dobry dla zdrowia. W stosunku do grzejnikowego ocieplania zapewnia 15% oszczędności energii. Nietuzinkowym rozwiązaniem jest ogrzewanie powierzchniowe ścienne. Ma analogiczne zalety co umiejscowione w podłodze, ale rozróżnia je inny rozłożenie ciepła w pomieszczeniu. Jednakże nie jest ona tak sprzyjająca zdrowiu jak w rozwiązaniu umieszczonym w podłodze. Najbardziej tolerowanym modelem dla człowieka jest albowiem rozwiązanie największe ciepło przy nogach, zimniej przy główce. Wobec powyższego w ocieplaniu umiejscowionym w podłodze maksymalna temperatura posadzki nie może mieć 29 stopni. A w ściennym 35-45 stopni. Dzięki temu ocieplanie ścienne daje aż 160W/m2, a montowane w podłodze 80-100W/m2. W systemie ściennym najistotniejszym czynnikiem jest dobrze zaizolowane ściany. Prawdopodobne jest, że większość energii będzie absorbowana przez nieocieplone ściany. To rozwiązanie świetnie sprawdzi się w pokojach dziennych, sypialniach, miejscach do pracy czy pokojach dziecięcych. Zaletą układu ściennego jest przeciwdziałanie powstawaniu grzybów, nie powstaje również do zawirowań pyłu. Bezspornym minusem mogą być problemy z aranżacją ścian. Trzeba bowiem uważać by nie uszkodzić przewodu wężownicy.